BBC radyosunun 1937de yayınladığı Virginia röportajı..Sağlam kalan tek kayıt buymuş..Virginia'nın sesini duyunca çok garip oldum nedense...

hiçbir kadının hayatı,düşünceleri bu kadar etkilememişti beni..kendine ait bir oda cesaretle tanıştırdı beni..

'hayat trenleri yakalamaktan ve onları kaçırmaktan ibarettir.'

duygusuzuz hepimiz, kimsesiziz. bir yüz arayacağım, dingin, yontu bir yüz; bilgelikle donatacağım onu, tılsım gibi giysimin altına takacağım ve sonra ( söz veriyorum buna ) ormanda bir derecik bulacağım, çeşit çeşit, görülmemiş hazinelerimi sergileyebileceğim bir yer. söz veriyorum kendime. işte böylece ağlamayacağım...

diyordu madam bunun üstüne ne diyim ki

çok güzel çk mükemmel kitapları ama bunalıma sokuyo yada ben bunaldıkça okumak istiyorum..keşke onun gibi yazabilsem düşünebilsem..şimdilk sadece anlamakla yetiniyrum ki bu bile büyük bir şey bence...

bir kadının kendine ait bir odası olmalı evet evet evet

“Ay için düzenlenmiş tümceler neydi? Ve aşk için düzenlenenler?.. Ölüme hangi adı vereceğiz?.. Bilmiyorum.. Sevgililerin kullandıkları türden küçük bir dil gerekli bana.... Şimdi utku türkümü yükselteyim. Şükürler olsun yalnızlığa.. Yapayalnız olayım. Şu varlık örtüsünü düşüreyim ve fırlatıp atayım, şu küçücük bir solukla gece gündüz değişen bulutu, bütün gece boyunca, bütün gün boyunca... Burada otururken değişiyordum. Gökyüzünün değişmesini izledim. Bulutların yıldızları kaplamasını, yıldızları özgür bırakmasını, sonra yine yıldızları kaplamasını gördüm... Artık onların değişmesine bakmıyorum. Kimse görmüyor beni ve artık değişmiyorum. Şükürler olsun yalnızlığa ki gözün baskısını kaldırdı. Yaşamın kısalığını ve baştan çıkarmalarını çok iyi duyuyorum.”

kimse görmüyor beni ve artık değişmiyorum.. şükürler olsun yalnızlığa ki gözün baskısını kaldırdı....

Virginia Woolf: Yaşam Bir Rüyadır, Uyanmak Öldürür

Virginia'nın yeğeni (Vanessa'nın oğlu) Quentin Bell'dir yazarı.